“Sam haar benen voelen als hout”, staat geschreven in een revalidatieschriftje van juli 2010. Sam is dan 14 jaar oud en revalideert op de kinder- en jongerenafdeling van Revalidatie Friesland na een val van een pony. Door het ongeval loopt ze niet-aangeboren hersenletsel op.  "Tijdens mijn revalidatie heb ik veel opnieuw moeten leren", vertelt Sam. "Lopen, fietsen, mezelf redden in het dagelijks leven. Dingen die vanzelfsprekend lijken, waren dat ineens niet meer." In haar revalidatieschriftje hielden behandelaren haar voortgang bij. Een van de fysiotherapeuten schreef: 

"Vandaag hebben we transfers geoefend. Daarna hebben we in de loopbrug gelopen, dit ging nog niet zo goed. Sam haar benen voelen als hout. Het ging al wel weer een stukje beter dan afgelopen woensdag. Vanmiddag gaan we weer fietsen op de driewielfiets." 

Een klein verslag van een gewone revalidatiedag. Maar voor Sam betekende iedere stap vooruit een overwinning. 

De cirkel rond 

Zestien jaar later loopt Sam opnieuw door de gangen van Revalidatie Friesland. Niet meer als revalidant, maar als projectleider. "Ik zet mij onder andere in voor de kinderrevalidatie. Juist omdat ik zelf heb ervaren wat revalidatie kan betekenen, voelt het bijzonder om nu aan de andere kant te staan." Ze weet als geen ander hoe belangrijk het is om te blijven kijken naar wat wél mogelijk is. "Tijdens mijn revalidatie waren er veel momenten waarop iets nog niet lukte. Toch bleef het behandelteam kijken naar de volgende stap die ik wél kon zetten. Dat heeft mij gevormd."